خبر تکان دهنده بود. پرویز مشکاتیان درگذشت. دریغ و درد. خالق نغمه های جاودانی موسیقی ایرانی آن هم در زمانی که انتظار میرفت که این بار در چهره و نقشی دیگر در عرصه موسیقی ایرانی جلوه گر شود، به یکباره از میان ما رخت برمی بندد و به ناکجای زمین و زمان سفر می کند. ابدیت. تاریکخانه ای در ظلمات و تنهایی. سکوتی بی انتها، رهایی و کوچ. مردی که قلبش برای هنر موسیقی، برای سرزمینش و برای مردم این مرز و بوم می طپید…. هنرمندی که ترانه و سروده های بسیاری را در گوش مردمان این سرزمین واژگویه کرده و بقول خودش که میگفت: « هر یک از این نغمه ها قطره اشگی بوده است که هنرمند در تنهایی خویش بر دردهای بشری گریسته است.» صدای سازش اینگونه بود بیانگر شکوه و صلابت موسیقی ایران و نیز حکایت نامه ای از رنجها و دردهای بشری. مگر نه این است که هر بار در هر شرایطی با مردم همراه بوده است و خود اینگونه سروده است:
« همراه شو عزیز »
بی تردید نام پرویز مشکاتیان به عنوان یکی از هنرمندان صاحب سبک و یکی از پر کارترین هنرمندانی که موسیقی ملی ما بخود دیده است، در تاریخ موسیقی ایران ثبت خواهد شد. همراه با آثاری چون بیداد، دستان، آستان جانان، افشاری مرکب، مقام صبر، وطن من، نوا مرکب خوانی، دود و عود و….. و براستی کدام پارسی زبان است که این نغمه ها را شنیده و بر جان و روحش ننشسته باشد. هنرمند در حرکت است که شگفتی می آفریند، خلق میکند، راه می گشاید. حرکتی که از میان مردم آغاز شد و آنگونه رشد یافت که نام پرویز مشکاتیان را به عنوان هنرمندی مردمی در دفتر خاطرات آهنگین مردم ایران ثبت کرد.
آنچه پرویز مشکاتیان همراه با یاران دیگرش همچون محمدرضا لطفی و حسین علیزاده، محمدرضا شجریان و شهرام ناظری در موسیقی ایران پدید آوردند گونه ای دیگر از شیوه گروه نوازی بوده است با لحن و بیانی بسیار متفاوت از آنچه که پیش از آن در موسیقی ایرانی شاهد آن بوده ایم. مجموعه آثار چاوش حرکتی نوین در بیان حماسه ملی مردم ایران است و شیوه ای است بدیع از گونه های گروه نوازی در موسیقی ایران. شیوه ای که تا پیش از آن سابقه نداشته و بعد از آن نیز بگونه ای دیگر و با رنگی گاه عارفانه، گاه عاشقانه و گاه با دلی آکنده از عشق به وطن در آثار پرویز مشکاتیان متجلی میشود. آشنایی وی با شعر و ادبیات و همچنین همنشینی وی با بزرگان ادبیات ایران باعث شده بود که آثار وی از غنای ادبی بسیار بالایی برخوردار باشد. انتخاب اشعاری با مضامین حماسی، غنایی، تغزلی، عارفانه در مراحل مختلف از زندگی هنری اش بیانگر این نکته می باشد که وی ضرورتهای زمان را بخوبی دریافته و روح شعر و کلام را در ذات خود می شناخته است. شیوه ای که در سنتور نوازی بدان دست یافته بود، حاصل سالیان پر مرارت تعلیم و تعلم بوده است.
شیوه ای که حاکی از ظرافت و آگاهی از بنیانهای موسیقی ایران بود. چرا که وی سالیان بسیاری را در کنار بزرگان موسیقی ایران همچون نورعلی خان برومند، سعید هرمزی، محمد تقی مسعودیه، یوسف فروتن، عبداله خان دوامی و دیگران با ظرایف موسیقی ملی ایران آشنا شده بود. و آمیخته با ذوق و نبوغ هنری و ذاتی خویش سرانجام به خلق آثاری انجامید که امروزه از شاهکارهای موسیقی ایران شمرده میشود.
مرگ زود هنگام پرویز مشکاتیان ضایعه ای جبران ناپذیر برای جامعه هنری ایران بود. هیچکس انتظار این خبر را نداشت که مردی مانند پرویز مشکاتیان که بر چکاد موسیقی ایران گام نهاده بود به یکباره از نفس افتاده باشد. هنرمندی که می توانست از این پس نیز در موسیقی ایران حرکتهای تازه و نوینی را بدست آورد و راهگشای بسیاری از جوانان باشد. دریغ که در این سالهای پایانی در انزوا بسر میبرد و اینگونه بود که به یکباره مرگ از راه فرا رسید. سرد و ناآشنا.
آنان که با موسیقی ایران زمین عجین بوده اند بخوبی عمق این ضایعه و وسعت این درد را حس میکنند و میدانند که موسیقی ایران یکی از بهترینها و درخشانترین هنرمندان خود را از دست داده است و هیچکس مانند ما که با نغمه های وی از سالیان کودکی آشنا بوده ایم، سوزش این درد را احساس نخواهد کرد.
درگذشت هنرمند گرامی پرویز مشکاتیان بر مردم ایران زمین تسلیت باد.
هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق ثبت است بر جریده عالم دوام ما
منبع: کولی نامه
